Jakie są najgorsze klątwy w czarnej magii które straszą do dziś?

Klątwa złego oka która przetrwała tysiąclecia

Najbardziej rozpoznawalna, a jednocześnie jedna z najstarszych klątw, to złe oko znane od Maroka po Iran. W starożytnych tekstach pojawia się jako rzucana spojrzeniem intencja skrzywdzenia kogoś, kto cieszy się powodzeniem lub zdrowiem. Wierzono, że wystarczy zazdrość, by sprowadzić na człowieka chorobę albo utratę szczęścia. Tę ideę odnajdziemy także w kulturach chrześcijańskich żydowskich i muzułmańskich, co czyni ją unikatowym przykładem transkulturowej klątwy.

Historia tej wiary daje nam ciekawą podpowiedź dotyczącą codzienności. Wielu ludzi do dziś intuicyjnie czuje niepokój w sytuacjach gdy czyjeś spojrzenie trwa zbyt długo albo jest niechętnie oceniające. Zaskakująco często prowadzi to do pytania: co zrobić gdy ktoś nam źle życzy? Dziś odpowiedzi szukamy częściej w psychologii i zdrowych granicach niż w okultystycznych rytuałach, ale korzeń emocji pozostał identyczny jak dwa tysiące lat temu czyli strach przed cudzą wrogością.

Afrykańskie klątwy niszczące całe rody

W Afryce Zachodniej od setek lat funkcjonują praktyki przypisywane czarownikom, których zadaniem było sprowadzenie pecha obłędu lub śmierci. Klątwę można było zamówić w określonym celu, ale równie często wynikała ona z konfliktu między rodami. Europejscy kolonizatorzy potraktowali te wierzenia powierzchownie nie rozumiejąc ich kulturowego fundamentu. Dopiero dwudziestowieczni antropologowie zaczęli notować konkretne nazwy i konteksty takich klątw.

Co ciekawe, w wielu kulturach subsaharyjskich słowo miało niemal substancjalną moc. Uznawano, że wypowiedziana formuła nawet bez rytuału może stać się aktem agresji na poziomie duchowym. To tutaj najlepiej widać, że czarna magia to nie tylko zaklęcia czarnej magii rozumiane w popkulturze jako teatralne inkantacje, ale także społeczne mechanizmy kontroli i strachu. Antropolodzy zauważyli, że osoby oskarżane o rzucanie klątw często były outsiderami ludźmi, którzy nie mieścili się w normach wspólnoty.

Klątwy rdzennych ludów które broniły tabu

W kulturach rdzennych Ameryki Południowej i Środkowej klątwy również miały nazwane formy. Czasem dotyczyły one wrogów, ale równie często naruszenia tabu religijnego. Badacze opisują przypadki, w których klątwa była bronią obronną na przykład miała odstraszać grabieżców grobów bluźnierców lub zdradzieckich członków plemienia.

W rdzennych relacjach pojawiają się też formuły kierowane do duchów przodków proszące o ukaranie winnych. Warto pamiętać, że tutaj granica między religią a magią jest cienka jak papier. Tego typu praktyki nie były traktowane jako złe lecz jako naturalny element kosmicznego porządku. Stąd europejskie pojęcie najgorszych klątw bywa na tym gruncie nietrafione ponieważ dla tamtejszych społeczności klątwa bywała potrzebnym narzędziem podtrzymywania równowagi. Dla współczesnego czytelnika ciekawy jest nie tylko opis samych rytuałów, ale i to jak moc metodycznie przypisywano konkretnym osobom lub duchom.

Świat okultyzmu i zaklęć

Z pryzmatem złego najczęściej kojarzymy Europę późnośredniowieczną, kiedy do obiegu trafiały rękopisy opisujące zaklęcia czarnej magii, praktyki nekromancji, a także rytuały sprowadzania choroby lub uwiądu. Część z nich była kopiowana z antycznych traktatów, część tworzona lokalnie. Historycy podkreślają, że te manuskrypty nie były tworzone przez wieśniaków przy świecy lecz przez piśmiennych duchownych i ludzi nauki. Paradoks, który trwa do dziś wiedzę o rzekomym złu spisywali ci którzy mieli być jego największymi przeciwnikami.

Właśnie wtedy narodził się też lęk społeczny przed rzucaniem uroku na odległość. Plotki o tym, że ktoś deformuje wizerunek w glinie czy wosku po to by skrzywdzić wroga rozchodziły się bardzo szybko, a oskarżenie o klątwę mogło zniszczyć życie równie skutecznie jak sama klątwa. W relacjach sądowych z tamtych lat widać jak bardzo ludzie bali się niewidzialnych narzędzi agresji.

Współczesne klątwy które siedzą w głowie

Choć współczesny świat jest bardziej racjonalny, wciąż istnieje przestrzeń w której klątwy funkcjonują w ludzkiej wyobraźni. Nie chodzi tu tylko o subkultury okultystyczne czy grupy ezoteryczne. To dlatego pytania typu po czym poznać że ktoś mi źle życzy albo co zrobić gdy ktoś nam źle życzy wciąż są zadawane choć dziś częściej trafiają do wyszukiwarki niż do kapłanki lub szamana.

Kwestia najgorszych klątw nie ma więc jednej odpowiedzi. Dla jednych to tabliczka z inskrypcją wrzucona do grobu dwa tysiące lat temu. Dla innych groźne spojrzenie znad filiżanki. A dla jeszcze innych opowieść o odległych rytuałach które niosą więcej tajemnic niż skutków. Jedno jest pewne. Temat wraca, bo dotyka tego co uniwersalne, strachu przed wrogością której nie widać.